Muka li je kad u Gradu dignu struju… A još je ve?a kad je puštu, pa kad upalim PC, a ono – ni mukajet. Å uti, krepalo. Onda slijedi (nije prvi put) kopanje, provanje, pa je ipak mati?na riknula, pa traženje, pa … toliko sam se ovih dana umorio da ne?u dalje, a nisam postavio […]
   U treÂnu sam osjeÂtio struÂjaÂnje i zraÂ?eÂnje neÂke poÂseÂbne toÂpliÂne i blaÂgoÂtvorÂnosÂti iz PreuÂzvišeÂnoÂga. NjeÂga je naÂpriÂje zaÂniÂmaÂlo što znam o suÂdbiÂni moÂje obiÂteÂlji. ReÂkao mi je da oca doÂbro poÂzna i da su priÂjaÂteÂlji. OsloÂboÂdih se i poÂ?eh koÂliÂko god sam boÂlje moÂgao saÂbraÂno odÂgoÂvaÂraÂti na sva njeÂgoÂva piÂtaÂnja.
Od danas na ovaj blog može se i ovako: Â www.rat-u-gradu.alat.hr Dakle, dobrodošli!
SVJEÂTLOST U TMIÂNI     KonÂcem stuÂdeÂnoÂga 1945. goÂdiÂne, poÂsliÂje otpusÂta iz zaÂroÂbljeÂniÂ?kog loÂgoÂra u KoÂviÂnu, moÂji su prvi koÂraÂci po doÂlasÂku u ZaÂgreb biÂli usÂmjeÂreÂni na kapÂtol, u KaÂteÂdraÂlu. IspuÂnjaÂvao sam zaÂvjet da ?u, ako prežiÂvim, na taj naÂ?in zaÂhvaÂliÂti BoÂgu.  Â
                                                 Eto do?ekasmo i još jednu godišnjicu najve?e tragedije Hrvatskog naroda, o kojoj se desetlje?ima nije smjelo govoriti, a i u ovoj našoj novoj Hrvatskoj državi nije se baš puno govorilo, kao da su neki koji su se popeli na vlast nastojali i dalje ne spominjati pre?esto Bleiburg, ili Križne puteve, ali ni jame, ni kosti. […]
  Otišao je i on… Ostaje legenda o gosparu Tecu, pravome profesuru mnogim generacijama pomorske škole, dragom, pravednom i dobrom ?ovjeku. Profesor matematike Zlatko Tecilazi? uvijek je za nas bio samo Gospar,
  Preko 15.000 posjeta u 2010 godini, sa stalnim rastom do preko 4.000 mjese?no zadnjih 3 mjeseca. Za mene je to impozantan broj posjeta, nisam se previše nadao da su blogovi ove vrste na cijeni…   Ima još dovoljno zanimljivog materijala, iako je rezultat traganja za ratnim zapisima i slikama iz rata jako skroman.
   Gledam vijesti i zgadi mi se… Tema: povlaštene mirovine. I neki Hrvoje Å oši?, ?i?a koji od starosti jedva govori, neda niti da se raspravlja o njegovih PREKO 11.000 kn mirovine, jer on je to “zaradio” i kao politi?ki zatvorenik i zastupnik itd.
   Dan – dva kaÂsniÂje otišao sam na MiÂroÂgoj s naÂmjeÂrom poÂsjeÂtiÂti vojÂniÂ?ko groÂblje i poÂmoÂliÂti se na tom mjesÂtu za duše svih onih koÂjiÂma grobÂovi možda niÂkaÂda neÂ?e biÂti obiÂlježeÂni. Našao sam prÂeoraÂno poÂlje.
 Ono što treba potcrtati jest ?injenica: u Bleiburgu i na križnom putu ubojstva, zlo?ini, izvršeni su bez sudskog procesa. Pravorijeci-presude su i nakon toga donešeni unaprijed, iznu?ivali su se nasiljem, mu?enjem, prisiljavanjem, lažnim svjedo?enjem…
  Ubijalo se kao od šale. Iz obijesti. Tek tako, sa?ekivali ih, tukli. Mrtva tijela su ostajala pored puta. Jezu izaziva tzv. Kapetan Jaruga – simboli?an naziv, koji je išao na za?elju kolone i valjda uklanjao tragove, kupio mrtva tijela.
   Pola stolje?a se prikrivalo ovo genocidno djelo. Razgovaralo se šapatom s najpovjerljivijim. Znalo se: dogodilo se nešto strašno, ali je prava, potpuna, istina teško otkrivana.
                                                    Odlu?io sam napraviti mali predah i umjesto nastavaka ratnog dnevnika i knjige, objaviti samo recenziju knjige “Pakao je po?eo u Bleiburgu”, iz pera gosp. Mladena Bevande. Njegov naslov “Da se ne ponovi” meni je vodilja, objašnjenje zašto ovo radim i zašto postoji ovaj blog.
   NE, ovo nije kraj križnog puta, ovo je “samo” prva polovica. Neznam ima li goreg mu?enja, nego pustiti nekoga na slobodu, da bi ga uskoro opet lišio slobode i mu?io skoro do smrti??
   DruÂgi doÂgaÂ?aj, neÂizÂbriÂsiÂvo ureÂzan u moÂje paÂm?eÂnje, jest moÂje oboÂljeÂnje od trbušnog i pjeÂgaÂvog tiÂfuÂsa isÂtoÂdoÂbno. NeÂkoÂliÂko daÂna imao sam u?esÂtaÂle proÂljeÂve, neÂkaÂkve toÂ?kiÂce po tiÂjeÂlu i viÂsoÂku temÂpeÂraÂtuÂru. Osim meÂne oboÂljeÂla je još neÂkoÂliÂciÂna.
Patagonia Theme designed by Wp Themes Planet and proudly powered by WordPress
